سلام برو بچززززززززز    همیشه یکی از دوستام بهم میگفت بایزید بسطامی ترکمن بوده. منم بیکار ننشستم و رفتم تحقیق کردم.تو کتابه تذکره الاولیا (نوشته ی عطار نیشابوری از روی نسخه ی رینولد نیکلسون قسمته مناجات بایزید بسطامی صفحه ی۲۱۱ خط آخر) یک ذکری از زبانه خوده بایزید رحمه الله علیها اومده که شکه من رو به یقین تبدیل کرد: خداوندا ترکمانی ام هفتاد ساله موی در گبر سفید کرده.از بیابان اکنون بر می آیم و تنگری تنگری(به زبان ترکمنی یعنی الله الله) می گویم...    بایزید در شهر بسطام نزدیک شهر شاهرود استان سمنان آرامیده و تا ترکمن صحرا ۴ ساعت فاصله داره.اگه کسی اطلاعاته ببشتری داره ممنون میشم ما رو هم شریک کنه.

راستی آرامگاهه ابوسعید ابوالخیر هم تو شهره مهنه واقع در ترکمنستانه.ایشان هم ترک وترکمن زبان بودن. ولی انصافا به دور از هر تعصبی به نظره من عرفا و اولیای خدا به همه ی مردم جهان تعلق دارن و محدود به مرز و بومه خاصی نیستن. 

امین.ن

سلام دوستان امیدوارم حاله همتون خوب باشه  

ما دانشجوهایه ترکمنه تبریز اینجا دچاره یه مشکله بسیار بزرگی شدیم که باعث شده ما اینجا به ۲ دسته ی مشگ ها و پشگ ها تقسیم بشیم  

به خاطره همین موضوع یک فراخوانی گذاشتیم که اگه کسی بتونه ثابت کنه اصله این کلمه مشگ بوده یا پشگ برنده ی یک جایزه ی نفیس خواهد شد.  

این وسط یکی پیدا شده و میگه اصلش فشگه  .به هر حال از شما خواهشمندیم ما رو از این جنگه داخلی نجات بدین. (نظر یادتون نره)

با تشکر(سازمانه حمایت از گربه های ترکمن)

یمود ( یموت)
نوعی از اسب مشهور ترکمن است و منشاء بسیار قدیمی دارد. اسب یموت شکلی تنومند، خوش اندام و هماهنگ دارد و امتیاز آن در استقامت و سرعت است. نوع بسیار معروف آن کور اوغلی است. کور اوغلی اسبی است بردبار، تیزتک و سری خوش فُرم دارد. اسب یمود دارای یال بسیار ظریف و کم پشت، بسیار محکم و طاقت گرمای شدید را دارد، باوقار و با نزاکت بالا، بویژه برای مسابقه و اسب سواری در مسافت های طولانی مناسب است. سرو گردنی کوتاه و پایداری بسیار بالا و محصول آمیزه ی اسب ترکمن با اسب های نواحی جنوب ایران مانند، فارس و خوزستان است، که به منطقه ترکمن صحرا آورده شد. اغلب به رنگ سفید، رنگ پوست روباه و طلایی وجود دارد. اندازه ی بلندی آن ۱۴۷تا ۱۵۵ سانتی متر است.

آخال تکه
از نسل اسب های ترکمن کهن و باستانی است، که تا ۲۵۰۰ سال پیش نیز زیست داشته است. آخال تکه اسبی است با استعداد فوق العاده و همچنین منشی بسیار خودسر دارد. اسبی است با توانایی بالا، با سری راست، گردنی ظریف، طول متوسط، گاهی دارای شانه های اُریب. مچ پای برجسته و کفل افتاده دارد. اسبی کشیده و بلند، پاهای مقاوم با سمی سخت است. گاهی سینه کم عمق و باریک و گردنی همانند گوزن وارونه و کش دار بویژه با توانایی یورتمه خوب، مستعد برای کوه و کُتل است. پوست و یال ظریف و ابریشمین دارد. این اسب نزد قبایل تکه در استپ های شمال ترکمن صحرای ایران و جمهوری ترکمنستان موجود است. رنگ های اصلی آن کهر، خاکستری، سفید، طلایی رنگ، سرخ و سیاه کلاغی است. نام آن به لحاظ اینکه منطقه ای است که ترکمن های تکه در آنجا زیست دارند، خوانده شده است. بلندی اندام آن اغلب بین تقریبا، ۱۵۰ و ۱۶۰ سانتیمتر است. اسب آخال تکه دنباله اسب های کهن ترکی است و از زمانی که انسان اندیشمند وجود داشته، در استپ های جنوبی روسیه و آسیای مرکزی پرورش یافته، شاخص و بمثابه نماینده سه نوع اسب ما قبل تاریخ، که در دوران قبل از میلاد وجود داشتند، است، که تا چین قدیم مشهور و هواخواهانی بسیار داشته است. این اسب در جنگ ها و غارت ها تلفات بسیار داشته و در دوران حکومت تیمور لنگ شماری از آنها با مادیان های عرب اصلاح شد. نواحی پرورش اسب آخال تکه در ترکمنستان، قزاقستان،قیرقیزستان و ازبکستان است. اسب آخال تکه در اسب های اروپایی نیز در اصلاح نژاد پیش از همه در«ترکمن آتی» تاثیر خود را گذاشته است. پرورش اسب ترکمن به نام «ترکمن آتی» در اروپا درسال های ۸۸ /۱۷۸۶ بنام پرورش اسب فریدریک ویلهلم پایه گذاری شد.

چناران
منطقه ای که قبایل گوگلان در بخش شرقی صحرای ترکمن سکنی دارند، وجود دارد. این نژاد در سال ۱۷۰۰ میلادی با آمیزش اسب نر ایرانی و اسب ترکمن ماده به وجود آمد. به گفته ای دیگر در دوران نادرشاه افشار برای تسخیر هندوستان که راهی دراز، دشوار گذر و ناهموار بود، از آمیزه ی سلیمی های عرب و اسب ترکمن به وجود آمده است. اسبی است نیمه خون و بلندی آن تا ۱۵۲ سانتیمتر می رسد. اسب چناران، باهوش و مهربان، دارای گردنی دراز، پشت و کمر متوسط و پاهای قشنگ است. اندامی تنومند و سترگ، دارای استقامت بیشتر در آب و هوای گوناگون و براحتی راه طولانی را درمی نوردد. به رنگ های سفید و قهوه ای وجود دارند.

قره باغی
در اواسط قرن نوزده در پرورش و اصلاح اسب قره باغ (در قره باغ قفقاز)، نوعی اسب جدید به نام جیران تکه به وجود آمد. این اسب از آمیزش نژاد آخال تکه با اسب قره باغ زاده شد. اسبی است با اندامی قوی، تنومند و بردبار برای گرسنگی و خستگی و برای اسب سواری بسیار خوب است. به رنگ های نیلگون، طلایی، قهوه ای روشن و ابرش یافت می شود.

ترکمن
این اسب در اصل به مفهوم یک نژاد نیست، بلکه فرامفهومی است برای اسب های بسیار اصیل استپ های جنوب روسیه و مناطق هم مرز افغانستان و ایران. اسب های این گروه امروزه به صورت آخال تکه، چناران و یمود معرفی می شوند.
این اسب در کل دارای اندامی زیبا، سریع و استقامت بالا هستند، که از صد ها سال پیش رد پای خود را در بسیاری از حوزه های پرورش اسب در اروپا گذاشته است.

از بین نژادهای بالا باید گفت که آخال تکه یکی از نام آورترین آن با شهرت جهانی است که میلیون ها دلار ارزش دارد. آخال تکه تنها اسبی است که با اسب عرب میتوان سنجش کرد. آخال تکه اسبی است برای صحرا، مسابقه و گردش و تنها اسبی است که لقب های افسانه ای در ادوار کهن گرفته است. به نظر اسب شناسان آخال تکه کهن ترین نژاد اسب دنیا است. برای نشان دادن مقاومت این اسب، درسال ۱۹۳۵ از عشق آباد مرکز جمهوری ترکمنستان تا مسکو که ۴۱۲۸ کیلو متر است و ۹۶۰ کیلو متر آن ازصحرا و استپ تشکیل است، سواره می فرستند. این اسب این مسافت را در ۸۴ روز طی می کند.
این اسب همانطور که گفته شد، درمنطقه ای تحت نام واحه آخال تکه در امتداد شمال نشیب های سلسله جبال کوپت داغ در جمهوری ترکمنستان واقع است. آخال تکه در رشته تربیت در المپیک سال 1960 ( رم ) مقام نخست را کسب می کند. درسال 1932 اصول و مقرراتی برای پرورش آن به تصویب می رسد که اصیل بودن اسب را ضمانت کند. از سال ۱۹۴۱ از سوی روس ها در مورد این اسب هفت کتاب تحقیقی با عنوان های مختلف منتشر شده است. همچنین انجمنی بنام انجمن بین المللی پرورش آخال تکه در شهر مسکو وجود دارد که درسال 1995 در روسیه به ثبت رسید. نژاد های بسیاری از جمله نژاد اصیل عرب، انگلیسی و امثال آن، بر مبنای بکارگیری از نژاد آخال تکه به وجود آمده اند. بویژه تاثیر نژاد آخال تکه بر پرورش اسب های دُن، قره باغ، قره بایر و دیگر نژادهای اسب بسیار زیاد بوده است. بعداْ قره بایر برای اصلاح اسب های دُن و در قرن هیجده میلادی نژادهای قزاقی و قرقیزی به وسیله قره بایر اصلاح شد. این اسب با آب و هوای کویری و نیمه کویری دمساز است. نژاد آخال تکه اکنون درجمهوری ترکمنستان تکثیر می یابند و به گونه ای گسترده برای اصلاح و بهبود اسب سواری در استپ های جنوبی نواحی آسیای مرکزی بکار برده می شوند. اندازه های اسب آخال تکه برحسب داده ها چنین است:
بلندی گُرده 2،155 ، طول اُریب یا پهلو 155،6 ، دور سینه 169،2 ، دور مچ 19،8.
در کل اندازه این اسب (به تناسب) چنین است: 152 - 159،2 - 167،7 - 18،2.

منبع: بندر اسب

when  every thing seems to be going against you  remember that an air plain takes off against the wind not with it

وقتی به نظر می رسد همه مسایل خلاف جهت تو در حرکتند به یاد داشته باش هواپیما در خلاف باد می تواند اوج بگیرد نه در جهت آن!

مواقعی که به نحوی از موقعیت خود در زندگی دلسرد و مایوس

می شوم لحظه ای تامل می کنم و

به "جیمی اسکات کوچولو" می اندیشم.

قرار بود در مدرسه این پسر کوچولو،نمایشنامه ای اجرا شود و به

 همین خاطر اولیای امور در نظر داشتند از داوطلبین شرکت

در این نمایشنامه امتحان به

عمل آوردند، جیمی اسکات نیز جزو این داوطلبین بود.مادر جیمی اسکات

می گفت:که پسرش خیلی علافه مند و امیدوار به ایفای نقش در این

نمایشنامه است اما ترسش از این بود که جیمی برای این

کار انتخاب نشود.روزی که قرار بود نقش های نمایشنامه را اعلام کنند

من با مادر جیمی برای آوردنش به مدرسه رفتم.جیمی اسکات به

محض دیدن مادرش به طرف او دوید و هیجان زده و با چشمانی که از

غرور می درخشید فریاد زد:"حدس بزن مادر،حدس بزن!"و سپس

آن کلماتی را بر زبان آورد که تا آخر عمر برای من به منشا یک درس بود:

"من انتخاب شدم که کف بزنم و تشویق کنم!"

موسيقي از نظر نقش پيام رساني و تاثير گذاري مي توان به گونه هاي زير تقسيم بندي كرد :

 

الف- موسيقي عاطفي :

اجراي اين موسيقي ها به صورت آوازي است مادر با آوايي حزين احساسا ت  و آرزوهاي خود و تمايلات عاطفي خود را به فرزندانش ابراز مي دارد . اين گونه موسيقي را لالايي و در اصطلاح تركمني ( هودي)‌   hudi مي نامند.

 

 

ب – موسيقي تغزلي :

  در اين گونه همان طور كه از عنوان آن بر مي آيد خواننده سوز و گداز عاشقانه و شرح هجران و فراق معشوق را بيان مي دارد موسيقي تعزلي تركمني را مي توان به دو شكل ( لاله ) خواني  lale   و چوپاني خواني تقسيم كرد  لاله را دختران  جوان در جمع همسالان خود مي خواند . يكي از دختران سازي به نام (قاووز) كه همان زنبورك است مي نوازد و يكي از دختران كه از صداي خوشي بهره مند است مي خواند و شورش بر مي انگيزد .چوپاني خواني هم نوعي موسيقي تعزلي است كه چوپانان به همراه نواي ني خويش  اشعاري را در شكايت از سختي روزگار و در هجران و فراق يار مي سرايد و مي خواند.

 

 

پ-موسيقي حماسي رزمي:

در اين گونه از موسيقي (بخشي)همراه با نواختن دوتار به خواندن اشعاري مي پردازند كه شرح قهرماني ها و حماسه آفريني ها ي مبارزين وقهرمانان ملي است شيوه اجراي اين موسيقي ها به صورت( نقل خواني) است.

 

ت- موسيقي بزمي :

اين گونه موسيقي ها در مجالس عروسي و جشنهايي از اين دست اجرا مي شود و اشعاري كه همراه با اين گونه موسيقي مي آيدمحشون   از لطف و زيبايي و اميد به زندگي و ياد آور روزهاي خوشي مي باشد.

 

      

ث- موسيقي آييني :

اين موسيقي در آيينها و مراسم خاصي اجرا مي شود و در آن رابطه انسان با خدا و مفاهيم معنوي زندگي بيان مي شود

موسيقي آييني در چهار شكل 1-مولودي خواني 2-نوحه خواني  3- ذكر 4-پر خواني    در ميان مردم رخ مي نمايد و هر كدام كاربرد و يژه اي  در ميدان عمل خواص خود را دارا مي باشد .

 

منبع: عاشق ترکمن صحرا

به این وسیله من به طور رسمی از بزرگسالی استعفا می دهم و مسوولیت های یک کودک هشت ساله را قبول می کنم .

می خواهم به یک ساندویچ فرو شی بروم و فکر کنم که ان جا یک رستو ران پنچ ستاره است .

می خواهم  فکر کنم شکلات از پول بهتر است چون می توانم ان را بخورم .

می خواهم زیر درخت بلوط بزرگ بنشینم وبا دوستانم بستنی بخورم.

می خواهم درون چاله ای اب بازی کنم و باد بادک  خود را در هوا پرواز دهم.

می خواهم به گذشته بر گر دم ٫وقتی همه چیز ساده بود ٫وقتی  داشتم رنگ های جدول ضرب و شعر های کودکانه را یاد میگرفتم ٫وقتی نمی دانستم که چه چیز هایی نمی دانم و هیچ اهمیتی هم نمی دادم .

می خواهم فکر کنم که دنیا چه قدر زیباست وهمه راست گو و خوب هستند.

می خواهم ایمان داشته با شم که هر چیزی ممکن است و می خواهم که  از پیچیدگی های دنیا  بی خبرباشم .

می خوا هم دو باره به همان زندگی ساده ی خود برگردم ٫نمی خواهم زندگی من پر شود از کوهی از مدارک های اداری٫ خبر های ناراحت کننده ٫صورت حساب٫ جریمه و...

می خوا هم به نیروی لبخند ایمان داشته با شم ٫ به یک کلمه ی محبت  امیز٫ به  عدالت٫به صلح٫به فرشتگان٫به باران ٫و به ...

این دسته چک من٫کلید ماشین ٫کارت اعتباری و بقیه  مدرک ها  مال  شما .

من به طور رسمی از بزرگ سالی استعفا می دهم.

پوشاک مردان را می توان به دسته تقسیم کرد:

الف: سنتی/قدیم   ب: جدید

پوشاک سنتی یا قدیم که تا قبل از رضاخان و تشکیل حکومت پهلوی رایج بود و پوشاک جدید که رضاخان به نام متحدالشکل کردن، تهاجم بزرگی را علیه پوشش اقوام ایرانی صورت داد که محصول غرب بود. در این بخش به بررسی پوشاک سنتی مردان ترکمن می پردازم.

 

1- پیراهن مردان

پیراهن مردان ترکمن، فراخ بود، آستین های گشاد که به صورت دامن تا چهار انگشت بالای زانو امتداد داشت. از این پیِراهن ها در تمام اوقات شبانه روز، هم به عنوان لباس رو و هم به عنوان لباس زیر استفاده می شد. اما امروزه چنین نیست و ترکمن ها نیز همچون دیگر اقشار ایرانی از پیراهن های دوخت شرکت های تولیدی استفاده می کنند.

مردان ترکمن در طرح یقه ی پیراهن از دو مدا پیروی می کردند:

الف) صوپی یقه/ صوفی یقه: یقه ای است مدور و بدون پایه. در سمت چپ این یقه، چاکی ایجاد می کردند تا پوشیدن و در آوردن آن آسانتر شود، اما دکمه نداشت و به جای آن از نخ چند لایه و به هم تابیده استفاده می کردند که به نام یاقایوپی/نخ یقه خوانده می شد. حاشیه ی این نوع یقه رامعمولا سوزن دوزی می کردند که چویژه نام داشت.

ب) کج یاقا/یقه ی کج: که به آن یقه کناری هم می گویند. یقه و سر آستین های این نوع پیراهن ساده است.

 

روحانیون ترکمن هنوز هم از پیراهن های سفید با دامنی بلند استفاده می کنند، اما یقه آن مثل سابق صوفی یقه نیست بلکه به تقلید از روحانیون فارس تهیه می شود که یقه ای مدور، پایه دار و دارای دکمه است. این پیراهن ها معمولا از جنس نخ های پنبه ای کتانی است.

 

2- چاتال

جامه ای بود سبک که در هنگام آلامان یعنی یورش به دشمن می پوشیدند و آن از جامه ی خانگی کوتاه تر بود.

 

3- بؤروک

بؤروک کلاهی است که دختر و پسر (هر دو) از آن استفاده می کردند و در هر دو سوزن دوزی شده است. با این تفاوت که بؤروک دختران مزین به انواع زیورآلات است اما بؤروک پسران، ساده و بدون زینت است.

 

4-تلپک

تلپک یا کلاه مخصوص ترکمن ها انواعی دارد به شرح زیر:

الف) کلاه معمولی که از پوست بره سیاه به نام قره کل تهیه می شد و کم پشم اما مجعد بود. این کلاه شکلی مخروطی ناقص دارد و معمولا جوان تر ها از آن، استفاده می کردند.

ب) کلاهی که از پوست بره سیاه اما پر پشم دوخته می شود و به شکل نیم دایره است. از این نوع کلاه، معمولا مردان مسن و به اصطلاح یاشولی ها استفاده می کنند.

تلپک ها با نام های مختلفی شناخته می شوند که عبارتند از: بوخار تلپک، دومه تلپک، شیپرمه تلپک، ثیکلمه تلپک

5- چاکمن

بالا پوشی است بلندتر از کت های معمولی و انواعی دارد:

الف) اینچه چاکمن: که از کرک نرم شتر تهیه می شود، بدین جهت جنس آن، مرغوب و ظریف است.

ب) یوغین چاکمن: که از کرک زبر شتر تهیه می شود.

 

6- جولبار/ شلوار

این پوشاک را مردان کهنسال، در روزهای جشن و از بالای تنبان می پوشیدند، جولبار، برشی معمولی داشت و از دو قسمت اصلی درست می شد:

الف) قسمت اصلی: که قوزک پاها را می پوشانید.

ب) خشتک: که برشی نزدیک به ذوذنقه ی دو قلو داشت. این نوع شلوار به وسیله ی نخی پنبه ای به نام اوچقورباق/ بند تنبان به دور کمر محکم می شد که از درون لیفه ی شلوار عبور می دادند و گاهی نیز به دو انتهای اوچقورباق به عنوان زینت، منگوله ای به نام هوتوز می بستند.

پارچه ی جولبار معمولا به رنگ نیلی بود و گوگ ماووت/ ماهوت آبی نامیده می شد.

 

7- بالاق/ تنبان

بالاق نیز مانند شلوار برشی ساده داشت، اما مردان مسن از پارچه ای سفید و برای جوان تر ها از پارچه های سبز و نیلی استفاده می شد.

 

8- أوچمک

این پوشش را فارسی زبان ها پوستین می گویند و مخصوص استفاده در فصل زمستان است که از پوست گوسفند یا بره تهیه می شود و بخش بیرونی آن را با استفاده از رنگ های طبیعی به رنگ زرد در می آوردند.

آستین پوستین، بلند و از شانه به سمت مچ دست باریک می شود اما قسمت جلوی آن بدون قلاب یا دکمه است. برای بستن جلوی سینه از قوشاق یعنی دستاری که به دور کمر می پیچند استفاده می شود. أوچمک انواعی درد و معروف ترین آن ثیلکمه أوچمک است.

 

9- پالتون / پالتو

پالتون نیز همچون اوچمک در زمستان ها مورد استفاده قرار می گیرد. روپوشی است از پارچه های راه راه که به صورت دامنی بلند با آستین های صاف و سوراخی در سر آستین ها دوخته می شود. قسمت جلوی این پوشاک مثل پالتوهای معمولی از هم باز است اما بدون دکمه در نتیجه برای ثابت نگه داشتن آن و پوشاندن جلوی سینه از کمربندی چرمی/ قوشاق استفاده می کردند.

 

10- دؤن

پوششی است اصیل و بلند که تا زیر زانو می رسد و برحسب رنگ و دوخت دو نوع است.

الف) قیزیل دؤن: که از ابریشم کاملا قرمز دوخته می شود.

ب) قارا مادون: که رنگ آن متمایل به زرد است. دوخت این پوشش یکنواخت نیست و از پارچه های راه راه و گاهی رنگارنگ تهیه می شود. بر حاشیه ی دؤن، نوارهای سوزنی دوزی شده از نوع آلاجایوپ (1) وجود دارد که موجب زیبایی دؤن می شود. بر کمره ی دؤن کمربندی از شال می بندند که قوشاق یا ترمه شال می گویند و گاهی نیز آن را با سکه های نقره ای آرایش می دهند.

 

پی نوشت:

1- آلاجایوپ: دو نخ سیاه و سفید یا تیره و روشن است که به هم تابیده اند.

 

 نوشته شده توسط متین قزلجه(بایراق)